ايران نگار:چندي پيش پاي سخن يكي از روزنامه نگاراني
بودم كه حرف هاي بسياري از وقايع انقلاب در سينه داشت. او يكي از اخرين كساني بود
كه در واپسين شب در گذشت زنده ياد آيت الله طالقاني به ملاقات وي رفته بود. او مي
گفت: من يكي از آخرين كساني بودم كه روان شاد آيت الله طالقاني را ديدم و با ايشان
گفتگو كردم. گفتگويي طولاني و پر نكته و روشن كننده كه تا پاسي از شب ادامه يافت.
يكي از سخنان آن روحاني مبارز كه بر ضميرم نشست و هيچگاه پاك نشد، اين بود
كه" امان از دست نوريشان كه بين ما آخوندها نفوذ كرده اند و آخر عاقبت آبروي
هرچه اخوند است را مي برند." اين روزنامه نگار در توضيح اين گفتار مي گويد:
بايد بدانيد مقصود شادروان آيت الله طالقاني از نوريشان كساني بودند كه پيش از
انقلاب جور ديگري بودند و پس از روي كار آمدن روحانيون ،چهره عوض كردند، ريشي
انبوه گذاشتند، يوزي، ژث يا كلاشينكفي به دست گرفتند، نمازخوان شدند، مريد شدند و
پيش مرگ شدند و توانستند دور و بر روحانيون را بگيرند و اعتقادات آنان را
برانگيزند..." آن واپسين شب تاريخي حكايت ها دارد كه شايد اين روزنامه نگار
در فرصت آينده آن را به زبان بياورد و اين كه در پشت دربي كه او و زنده ياد
طالقاني مشغول گفتگو بودند چه كسي فال گوش ايستاده بود. شايد در ميان تكنوكرات هاي
وابسته به حزب ... پاسخ اين پرسش را بتوان يافت و آن محافظ فالگوش را كه مدتها در
دوران سازندگي و اصلاحات به خدمت پرداخته را بتوان جست. آن محافظ شايد بتواند پرده
از راز مرگ زنده ياد طالقاني بگشايد. پيش بيني آيت الله طالقاني تحقق يافت و
نوريشان با كاپشن هاي امريكايي جلودار شدند . امدند و در حاشيه ي امن قداست
روحانيون مخالفان را يك به يك از ميدان به در كردند. قدرت آنها روز به روز بيشتر و
بيشتر گرديد و مخالفان مستاصل تر از پيش. حاميان اين نوريشان نيز برخي روحانيون
جواني بودند كه اكنون ريش سفيدان دو جناح راست و چپ محسوب مي شوند. از 57 تا 67 ،
ده سال طول كشيد تا قدرت نوريشان نمود عيني پيدا كند. سال 67 حلقه ي مفقوده ي سال
57 است. شايد هنگامي كه اطراف آيت الله خميني در فرودگاه مهرآباد (در سال 57 ) پر
جمعيت شد و اطراف افرادي چون آيت الله طالقاني خلوت ،زنگ خطري به صدا درآمد و
صدايش بعدها شنيده شد. نوريشان پس از جنگ جان تازه اي يافتند و نسلي نو از خود به
جا گزاردند. شهرام جزايري ها نسل هاي بعدي اين نوريشان بودند كه به كرم هايي
خطرناك تبديل گشتند. لاروهايي كه تنه ي درخت انقلاب را با اشتياق خوردند نسل تازه
جزايري ها را به جاي گذاشتند. چهره هاي پنهان سال 67 چهره هايي بودند و هستند كه
در تاريخ پنهان معاصر نقش هاي بي بديلي را بازي مي كنند. آن ها پنهانند و بازيگران
نقش دوم و سوم بر عهده ي سياهي لشگرهاست... باشد كه روزي حقايق آشكار گردد...
|+| نوشته شده توسط
ايران نگار در شنبه شانزدهم شهریور 1387
|
